Bazen tuhaf bir kaybetme korkusuna giriyor insan. O kadar istiyor ve benimsiyor ki, ya kaybedersem korkusu ile yaşamaktansa kendisi bırakıp gidiyor o en sevdiğini , her gün ölmektense bir gün öleyim misali... Ve tıpkı şu oduncu hikayesinde olduğu gibi...

Oduncunun birinin çok zengin bir çocukluk arkadaşı varmış. Oduncu her gün odununu kesip, yarı aç , yarı tok ama huzur içinde uyurken, zengin arkadaş çuvaldaki paralarını sayıp '' ya biri çalarsa '' korkusuyla bütün gece gözünü kırpmazmış. Gel zaman git zaman, oduncunun fakirliğine üzülen bu eski dost, parasının yarısını vermiş ona.

Vermiş vermesine de bu defa bizim oduncu da parayı kaybetme korkusuyla uyuyamaz olmuş.

En sonunda toplamış paraları, dayanmış arkadaşının kapısına.
''Arkadaş '' demiş. ''Al paralarını, ver huzurumu''.

Arkadaş, al aşkını, ver eski beni...