Adamın birisi bir gül dikmiş, sabırla ve inançla sulamış ve açmadan
önce incelemiş.
Açmak üzere olan tomurcuğu görmüş ama sapının üzerindeki dikenleri
farketmiş ve "bu kadar güzel bir çiçek nasıl bu kadar sivri dikenlerle dolu
olabilir?" diye düşünmüş. Bu düşünceyle üzgün, gülü sulamayı ihmal
etmiş ve gül tam açacakken ölmüş.
Pek çok insan da böyledir. Her ruhta bir gül vardır.
Tanrı benzeri nitelikler, bize doğum sırasında ekilir
ve dikenlerimize veya hatalarımıza rağmen büyür.
Pek çoğumuz kendimize bakar ve sadece dikenleri ve hataları görürüz.
Kendimizden güzel birşey cçıkamayacağını düşünüp umutsuzluğa kapılırız.
İçimizdeki güzeli sulamayı unuturuz ve eninde sonunda o ölüp gider. Hiç
bir zaman potansiyelimizi farketmeyiz.
Bazıları kendi içlerindeki gülü görmezler; birilerinin onlara göstermesi gerekir.
Bir insanin sahip olabilecegi en büyük hediyelerden birisi, bir başkasının
dikenlerini aşıp, ona ulaşabilmesi ve içlerindeki gülü bulmasıdır.
Sevginin karakteristik özelliklerdinden birisi de budur…
bir insana bakmak, hatalarını bilmek ve onu hayatınıza kabul etmek….
ve sonrasındaki sureçte ruhlarının asaletini farketmek.
Başkalarına, hatalarının üstesinden gelebileceklerini farketmeleri için yardım edin.
Onlara içlerindeki "gül"ü gösterebilirsek, dikenlerini aşabilirler.
Sadece o zaman çok daha fazla açabilirler...
Bavullarını gösteriyorlar
peacefulturkish: Necla'ya ne olacak?
havin: altın kelebek
