GÜL KOKULUM,SABAH GÜNEŞİM,YANAN ATEŞİM,FIRTINALARDA SIĞINDIĞIM LİMANIM,NEFES ALIŞIM,HERKESDEN HERŞEYDEN ÖNCE GELENİMSİN

Gecenin avuçlarında güller yolluyorum vakitli vakitsiz sana derin gözlüm..Bazen ağlaşıyoruz İkindi yağmurlarıyla…Ben onlara senin gülüşlerini anlatıyorum, onlar ise bu imkansız sevdaya ağlıyorlar..Gözyaşlarımızı toplayıp kurak iklimlerde koşuyor gözbebeklerimiz…Bir kalem olsam, yetim çocukların yürekleriyle resmedilmiş utangaç yanaklarını bırakıyorum cemrelerin kirpiklerine…Bazen de gülüşlerini seriyorum kelebeklerin gözbebeklerine..Ve sen yaşarken uzaklarda, ben seni yaşıyorum suskunlugumda…Tek istediğim ; Ilık meltem olup bahar kokan saçlarına düşmek, yüreginde yanmış bir soluk olup dudaklarından toprağa süzülmek…

Seni hasret kelimelerinin dilsiz duvarlarına çizilmiş bir figürden öte kelebegin gözyaşlarıyla yazıyorum derin gözlüm. Nedenini soracak olursan gülüm; toprağa düşen her gözyaşında ciceklerin dudaklarında her zaman yaşa diye. Biliyorum her canlı gibi bir gün vuslat şurubunu Azrail”in avuçlarından kana kana içecegiz. Her insan gibi toprağı gözlerinden öpüp bulutların kanatlarında bu dünyadan göçecegiz . Lakin unuttuğun birşey var sevdiğim. Bedenler çürüse de, diller unutsa da satırlara ilmeklenmiş gözlerin her zaman yaşayacak. Sen benim yürek bahçemde Zümrüd-ü Anka”nın gözyaşlarıyla beslenen ve gözlerimde nefes bilinen bir yudum ömürsün.

Her gün gözlerinde yeniden doğmak için avuç içlerine bir bebek gibi kıvrılıp soluklarına gömülüyorum yine. Kirpiklerine yaslanmış rüzgarların kanatlarına uzanıp gözlerinin huzurunu soluyorum. Yalnızlık anbarından bir dirhem sevgini dudaklarıma değdirip sana geliyorum derin gözlüm. Toprağa mevzilenmiş güneşe seni anlatıp sonsuzluğa çiziyorum güllerin gözyaşlarında yıkanmış ismini. Seni ' sende ' yaşamaya geliyorum. Şehvet yüklü duygularına kiracı olmaya değil; dizlerinde kütük misali ağlamak için yüreğine geliyorum. Ben gözlerine kangren acıları sermeye değil; yüzünün coğrafyasında cicek açmış gülüşleri gözlerine ilmeklemeye geliyorum. Yaşadığım şehrin tüm ışıklarını söndürüp yüreğinin aydınlığında karanlıklarımı ezmeye geliyorum. Haydi gözyaşlarınla sil terli yüreğimi, gülüşlerinle öp seni kirpiklerinden kıskanan gözlerimi. Nefeslerinden bir yudum sun susuz dudaklarımın kurak topraklarına.

Şimdi hasretini elimde ki kalemimin mürekkebime bırakıp klavyelerden alıyorum yokluğun sancılarını..Her tuşa basan ellerimle en çok senin ellerini öpmeyi özledim oysa…Sensizlikte kaçıncı güneş bu göz yaşlarımı sensiz kurutmaya gelen…Kaçıncı bahar bu yokluğundaki yüreğimde arsız karları eritmeye gelen.Bilemiyorum..hâlâ baş ucumda asılı duran resminle avunurum.her gün batımında bulutların kızıllaştığı anda yanına gelmeyi düşlerim hep. Gittin, takvimler sanma ki seninle değişti derin gözlüm..Gönül takvimlerinde yokluğunun tarihi var…O hiç çıkarmadığın gözlüğün ise hala duvarda.Bir gelsen içimdeki büyüyen hasret dağlarını eritiriz gülüşlerinle..Bir uzansan yüreğime, göğsünde ağlayıp senin kollarında uyusam keşke derin